Współwłasność środków zgromadzonych na wspólnym rachunku bankowym

Zgodnie z art. 51a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe, w przypadku rachunku wspólnego prowadzonego dla osób fizycznych, o ile umowa rachunku bankowego nie stanowi inaczej:

Z powyższego przepisu wynika, że możliwe jest umowne określenie granic korzystania z uprawnień posiadacza rachunku dla poszczególnych współposiadaczy. Umowa może np. przewidywać, że zgromadzone wkłady współposiadaczy nie będą dzielone równomiernie (po połowie).  Możliwe jest umowne ustalenie innego podziału (np. w stosunku 25% do 75%). Przepis ten umożliwia też zróżnicowanie statusu współposiadaczy, np. poprzez wprowadzenie wymogu, że określone czynności mogą być dokonywane wyłącznie przez jednego ze współposiadaczy. W braku odmiennych uregulowań umownych, uprawnienia posiadaczy są identyczne, a zgromadzone na rachunku środki pieniężne podlegają współwłasności w częściach równych, co oczywiście nie uniemożliwia dysponowania wszystkimi zgromadzonymi środkami na rachunku przez jednego ze współposiadaczy (chyba, że umowa stanowi inaczej).

 

Reasumując, w pierwszej kolejności należałoby ustalić wysokość zgromadzonych środków na rachunku bankowym, które stanowią współwłasność współposiadacza rachunku (spadkodawcy). Po dokonaniu takich ustaleń należy wystąpić do współposiadacza rachunku, który dokonał wypłaty środków ze wspólnego rachunku bankowego z wezwaniem do dokonania dobrowolnej zapłaty tych środków. Wezwanie takie winno być przesłane na piśmie listem poleconym za zwrotnym poświadczeniem odbioru (dla celów dowodowych), wyznaczając odpowiedni termin do dokonania zapłaty. W razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu, może Pani wystąpić przeciwko współposiadaczowi z powództwem na drogę sądową.

 

Istnieje także możliwość złożenia zawiadomienia o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa przywłaszczenia sobie powierzonego mienia. Zgodnie z art. 284 § 1 k.k. (kodeksu karnego) osoba, która przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą lub prawo majątkowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z 06.01.1978 roku sygn. akt V KR 197/77, przywłaszczeniem w rozumieniu k.k. jest bezprawne, z wyłączeniem osoby uprawnionej, rozporządzenie znajdującym się w posiadaniu sprawcy, cudzym mieniem ruchomym przez włączenie go do majątku swego lub innej osoby i powiększenie w ten sposób swojego lub innej osoby stanu posiadania. Z tego też względu, naszym zdaniem może zachodzić wyczerpanie przesłanek odpowiedzialności karnej na podstawie tego przepisu. Jednakże precyzyjna odpowiedź na takie pytanie wymagałaby zapoznania się z całością stanu faktycznego oraz posiadanymi dokumentami.